Brak możliwości konfigurowania metryk. Wysokie obciążenie procesora routerów. Podatność na pętle routingu i powolna zbieżność. Brak wsparcia dla protokołu IPv6.

Adres IP routera w sieci. Miara kosztu trasy, używana przez routery do wyboru najlepszej ścieżki. Rozmiar bufora pakietów na routerze. Czas potrzebny na uruchomienie protokołu routingu.

Metodę wysyłania całej tablicy routingu do sąsiadów i powolną zbieżność. Wysokie wymagania sprzętowe routerów. Użycie algorytmu Dijkstry. Konieczność ręcznej konfiguracji każdej trasy.

Statyczne konfiguracje tras ustawiane ręcznie przez administratora. Zestaw reguł określających format pakietów danych. Mechanizmy i algorytmy stosowane przez routery do automatycznej wymiany informacji o topologii sieci i obliczania ścieżek. Narzędzia do monitorowania ruchu sieciowego w czasie rzeczywistym.

EIGRP (Enhanced Interior Gateway Routing Protocol). BGP (Border Gateway Protocol). OSPF (Open Shortest Path First). RIP (Routing Information Protocol).

Do zabezpieczania transmisji danych przed nieautoryzowanym dostępem. Do konfiguracji adresów IP dla urządzeń końcowych. Do wymiany informacji routingowych w obrębie jednej sieci LAN. Do wymiany ruchu pomiędzy różnymi systemami autonomicznymi w skali globalnego Internetu.

Zapewnianie jakości usług (QoS) w sieci lokalnej. Zarządzanie globalną tablicą routingu internetowego. Routing wewnętrzny w małych sieciach LAN. Dynamiczna alokacja adresów IP.

BGP i ISIS. RIP i BGP. RIP i OSPF. OSPF i EIGRP.

Pomiędzy hostami w tej samej podsieci. Wewnątrz pojedynczej sieci lokalnej. Na poziomie warstwy fizycznej modelu OSI. Pomiędzy różnymi systemami autonomicznymi.

Czas odświeżania tablicy routingu. Liczba przeskoków. Zużycie pamięci RAM routera. Przepustowość i opóźnienie.