Powrót do listy

Model ISO/OSI: Siedmiowarstwowa architektura sieciowa, funkcje i protokoły

Aby umożliwić bezproblemową komunikację między różnymi urządzeniami i systemami komputerowymi pochodzącymi od odmiennych producentów, Międzynarodowa Organizacja Normalizacyjna (ISO) opracowała uniwersalny model referencyjny o nazwie OSI (Open Systems Interconnection). Dzieli on cały proces komunikacji sieciowej na 7 logicznych warstw. W ramach przedmiotu LSK (Lokalne Sieci Komputerowe) przyszły technik musi doskonale rozumieć zadania każdej warstwy, przepływ danych oraz kluczowe protokoły działające w tym modelu.

1. Warstwa 7: Aplikacyjna (Application)

Najwyższa warstwa, z którą bezpośrednio interaguje użytkownik oraz aplikacje uruchomione na komputerze (np. przeglądarka internetowa, klient poczty).

2. Warstwa 6: Prezentacji (Presentation)

Odpowiada za formatowanie i tłumaczenie danych wymienianych między systemami o różnych architekturach wewnętrznych.

3. Warstwa 5: Sesji (Session)

Zarządza nawiązywaniem, utrzymywaniem i kończeniem sesji komunikacyjnych (połączeń) między aplikacjami działającymi na różnych hostach.

4. Warstwa 4: Transportowa (Transport)

Odpowiada za niezawodne lub szybkie doręczenie danych od źródła do przeznaczenia end-to-end, dzieląc duże pakiety na mniejsze segmenty.

5. Warstwa 3: Sieciowa (Network)

Zarządza adresowaniem logicznym oraz wyznaczaniem optymalnej drogi (routingiem) dla pakietów danych między różnymi sieciami.

6. Warstwa 2: Danych / Łącza Danych (Data Link)

Odpowiada za bezbłędną transmisję danych w obrębie tej samej sieci lokalnej (fizycznego segmentu) oraz dostęp do medium transmisyjnego.

7. Warstwa 1: Fizyczna (Physical)

Najniższa warstwa zajmująca się przesyłaniem surowych bitów danych przez fizyczne medium transmisyjne.

Strategia technika

Analizując awarię sieciową (np. brak dostępu do zasobów w sieci lokalnej lub brak połączenia z Internetem), zawsze stosuj metodę diagnostyczną od dołu do góry (bottom-up) lub od góry do dołu (top-down). Najpierw sprawdź warstwę 1 (czy świecą się diody na przełączniku i czy kabel jest sprawny), następnie warstwę 2 (konfiguracja przełącznika, adresy MAC), warstwę 3 (poprawność adresacji IP i bramy domyślnej, polecenie ping) aż po warstwy aplikacyjne. Takie metodyczne podejście pozwala błyskawicznie zlokalizować źródło problemu w strukturze sieciowej.