Powrót do listy

Podstawowe komendy sieciowe w systemie Linux

Praca w terminalu Linuxa różni się od Windowsa, ale zestaw dostępnych narzędzi jest niezwykle potężny. Poniżej znajduje się zestawienie kluczowych poleceń do diagnostyki sieciowej w systemie Linux.

1. Sprawdzanie konfiguracji IP: ip

Nowoczesny następca starego polecenia ifconfig. Służy do wyświetlania i konfiguracji interfejsów sieciowych.

2. Testowanie łączności: ping

Działa niemal identycznie jak w Windowsie, służąc do sprawdzania dostępności hosta.

3. Śledzenie trasy: traceroute

Analogicznie do Windowsowego tracert. Często wymaga instalacji (np. sudo apt install traceroute).

traceroute google.com

4. Statystyki połączeń: ss lub netstat

ss (socket statistics) to nowoczesny, szybszy odpowiednik starego netstat.

5. Diagnostyka nazw: dig

Znacznie potężniejsze narzędzie niż nslookup. Standard w diagnostyce DNS.

dig google.com

6. Zarządzanie ARP: arp

Służy do zarządzania tablicą ARP, czyli mapowaniem IP na adresy fizyczne MAC.

7. Skanowanie sieci: nmap

Najpotężniejsze narzędzie technika do skanowania otwartych portów i wykrywania urządzeń w sieci.

nmap 192.168.1.0/24 – skanuje całą podsieć w poszukiwaniu aktywnych urządzeń.

Strategia technika

Większość z tych komend, szczególnie tych modyfikujących konfigurację, wymaga uprawnień roota (sudo). W przeciwieństwie do Windowsa, Linux daje Ci bezpośredni wgląd w działanie stosu sieciowego jądra systemu – pamiętaj, że większość konfiguracji sieciowych w nowoczesnych dystrybucjach (np. Ubuntu) przechowuje się w plikach konfiguracyjnych /etc/netplan/ lub /etc/network/interfaces.